counter create hit
فرهنگ

نظر ها:

مطالب مرتبط:

حامد بهداد در نقش محمود احمدی نژاد؟

سینما – اولین تیزر فیلم سینمایی «مارموز» به کارگردانی کمال تبریزی منتشر شد. اولین تیزر فیلم سینمایی «مارموز» ساخته کمال تبریزی با بازی حامد بهداد منتشر شد. این فیلم در سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر به نمایش در خواهد آمد. «مارموز» را ک ...

فیلم های تلویزیون در تعطیلات

در روز های پایانی هفته فیلم سینمایی «محمدرسوال الله (ص)» به کارگردانی مصطفی عقاد از تلویزیون پخش می شود.

مدت زمان زندانی بودن باب الحوائج چقدر بود؟

مدت زمان زندانی بودن باب الحوائج چقدر بود؟

به گزارش جهان نیوز، شهادت امام موسی کاظم(ع) در 25 رجب سال 183 در زندانی واقع در بغداد صورت گرفته است، حضرت موسی بن جعفر(ع) نزدیک 6 سال از عمر مبارکشان را در زندان سپری کردند، بیشتر زندگیشان مصادف با عصر عباسیان بوده است که با چندتن از خلفای عب ...

بهتاشِ پایتخت: حکم پیاز وسط ترشی را داشتم

اگر مخاطب جدی تئاتر باشید او را از سال ها قبل می شناسید و اگر اهل سینما هستید، درخشیدنش را در فیلم هایی مثل «لانتوری» و «کارگر ساده نیازمندیم» دیده اید و اگر نه، او را در چند سریال تلویزیونی دیده اید و امروز بهرام افشاری را بیشتر با نقش آفرینی در یکی از شخصیت های ا ...

کدام پیام رسان داخلی مورد اعتماد است؟

در حالی که اخیرا موضوع مهاجرت از پیام رسان های خارجی به داخلی ها بیشتر مطرح شده و در شرایطی که تصمیم برای فیلترینگ تلگرام هنوز مشخص نیست، مسوولان، کسب وکارها و کاربران اینترنتی را به راه اندازی راه های ارتباطی دیگری به غیر از تلگرام در پیام رسان های بومی تشویق کرد ...

کاسبی حامد بهداد با اسم فردین و بهروز وثوقی

بازیگری سینما یک مفهوم است و فقط قدرت بیان و استفاده از زبان بدن و این ها نیست، اصلا شاید بازیگری در زمانه فعلی بیشتر از این که تکنیک یا احساس بخواهد، زمان سنجی می خواهد. تصور کنید شما بازیگری هستید که طی چند وقت اخیر کمتر در مرکز توجه بوده اید! ...

پایان فیلمبرداری فیلم سینمایی «جمشیدیه»

فیلمبرداری فیلم سینمایی «جمشیدیه» به کارگردانی یلدا جبلی به پایان رسید.

دلهره سفر به خارج با تب ارزی/ توقف راه آهن در ایستگاه یونسکو

جاماندن راه آهن ایران از ثبت جهانی، تأثیر نوسانات ارزی بر سفر، ابلاغ عوارض خروج و تحویل لوح سنگی کشف شده به سفیر ایران در رم از جمله خبرهای گردشگری و میراث در این هفته بود. ...

عید دیدنی اصلاح طلبان با همسر و فرزند کروبی

جمعی از اعضای شورای مرکزی اعتماد ملی با فاطمه و حسین کروبی ملاقات و عیددیدنی کردند.

وفاداران به حلقه یاران بهاری چه کسانی هستند؟

نسیم بهار که به کشور می وزد، بهاریون آخرین برنامه های خود را برای سال آینده مرور می کنند. مهمترین اکت سیاسی احمدی نژاد در آخرین روزهای سرد بهمن ماه که درست پس از سالگرد انقلاب انجام شد، انتشار نامه ای سرگشاده به رهبر انقلاب بود که در آن خواستار برکناری روسای قوا و ...

نگرانی آمریکا از بلندپروازی های هسته ای ایران

وزیر دفاع آمریکا در نشستی روز پنجشنبه ایران را به «بلندپروازی» در زمینه هسته ای متهم کرد و آن را جزو «نگرانی های حل نشده» کشورش دانست.

اتفاق بی سابقه برای ایرانی ها در کن ۲۰۱۸

در جشنواره کن امسال سه کارگردان ایرانی برای دریافت نخل طلا با هم رقابت می کنند. اصغر فرهادی با فیلم «همه می دانند»، جعفر پناهی با فیلم «سه رخ» و اوا هیوسون با فیلم «دختران خورشید». ...

اتفاق تلخ برای بازیگر «پایتخت» هنگام سقوط بالن!

نسرین نصرتی، بازیگر نقش فهیمه در سریال «پایتخت» برای اولین بار از اتفاق تلخی گفت که در صحنه سقوط بالن برایش رخ داد.

عربستان به دنبال خرید کشتی جنگی از اسپانیا

منبعی در وزارت دفاع اسپانیا اعلام کرد که ولی عهد سعودی قصد دارد قرارداد خرید کشتی های جنگی به ارزش بیش از 2 میلیارد دلار را با اسپانیا امضا کند.

ایرانی ها در نوروز ۹۷ بیشتر به کدام کشور ها رفتند؟

معاون گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: رتبه اول سفر خارجی مردم ایران در نوروز متعلق به کشور ترکیه است که به چندین شهر آن امکان سفر هوایی وجود دارد، در رتبه های بعد کشورهای ارمنستان، آذربایجان و عراق قرار دارند. ...

امیر پوردستان: دشمنان جرئت تجاوز به ایران را ندارند

رئیس مرکز مطالعات راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران در شیروان گفت: دشمنان بدانند نیروهای مسلح ایران هرگز غافلگیر نمی شوند و دشمنان جرئت تجاوز به ایران را ندارند. ...

ایتالیا در اقدام نظامی علیه سوریه مشارکت نمی کند

نخست وزیر ایتالیا اعلام کرد که کشورش در اقدام نظامی محتمل علیه دولت بشار اسد در سوریه مشارکت نخواهد کرد.

اجبار استفاده از سلبریتی ها در تلویزیون

تهیه کننده برنامه «بوی عیدی» به نقش اسپانسرهای برنامه های تلویزیونی در دعوت از سلبریتی ها اشاره کرد و گفت: زمانی که حامی مالی برنامه بخواهد که سلبریتی ها در آن حضور داشته باشند، اگر تهیه کننده هم مخالف باشد، مجبور است که بپذیرد. ...

فیلم منتسب به علم الهدی صحت ندارد

فیلمی که به تازگی در شبکه های اجتماعی دست به دست می شود، سخنرانی حجت ا لاسلام علم الهدی نیست.

نکته! این مطلب توسط هوش مصنوعی ایجاد شده است. لطفا نظر خود را در رابطه به این مطلب در صفحه تماس با ما در میان بگذارید.

فرشید پس از: دیگر, موسیقی, سبک خودمان گوش

فرشید اعرابی: دیگر نمی توانم موسیقی های سبک خودمان را گوش کنم

موسیقی ما - همان ربعی که با توجه به اتفاق می افتد دوباره در بسته دفتر موسیقی و سپس صحبت از ارز شما متوجه خواهد شد که شخصیت های متفاوت فرشید پس از من است. با توجه به بسیاری از مصاحبه هایی که پس از انتشار آلبوم چهارم خود را "مرگ خاموش". نگران آن است که این مصاحبه بسیار مکرر و شخصیت های جدید می گویند. همان لحظه ای که تصمیم به تغییر این زمان یک شخصیت جدید از نوازنده پیش از صبحانه در آن قرار دهید. من به یاد داشته باشید چیزی که اتفاق نمی افتد. به عنوان مصاحبه فرشید پس از معمولا در مورد فضای موسیقایی مسائل فنی این سبک است. برای ما که جالب بود اما شاید از آن خواهد بود جالب است بدانید که سنگ نمی تواند سبک موسیقی خود را. و منافع آن قطعات آرام و 50 خلاصه می شود و ترجیح شب که خسته از مدرسه زبان برای آمدن به خانه. مستند یا راز بقا نگاه کند. فرشید اعرابی جزء اولین هنرمندان پس از انقلاب است که شاگردان متعددی هم داشته و خیلی از آنها الان برای خودشان اسم و رسمی دارند. با این هنرمند درباره آلبوم جدید و همچنین کاراکتر متفاوتش گفت وگوی جالبی داشتیم که امیدواریم به مذاق شما هم خوش بیاید.      فاصله زمانی چهار، پنج سالِ برای انتشار آلبوم هایتان دیگر تبدیل به یک عرف شده است؟ نه واقعاً هیچ تعمدی در آن نیست. من کارهای زیادی می سازم ولی آنقدر وسواس دارم که بعد از یک هفته به نظرم جالب نمی آید و آن را کنار می گذارم. در واقع طولانی شدن پروسه به این دلیل است که کار حساب شده باشد و حرفی برای گفتن داشته باشم نمی خواهم خودم را تکرار کنم وگرنه می توانستم سالی سه آلبوم منتشر کنم. از طرفی هم سبک موسیقی ما تکنیکی است؛ مثلاً در سبک پاپ من به عنوان یک خواننده می توانم یک خط ملودی بنویسم و بدهم آن را برایم تنظیم کنند اما در سبک ما، خودمحوری حاکم است و باید بر اساس توانایی ساز زدن و تکنیک ات آهنگ بسازی. ریف ها باید به روز، ملودی ها جدید و با موسیقی روز دنیا همخوانی داشته باشند.   بله ولی اجرای زنده که زیاد ندارید، سینگل ترک هم که منتشر نمی کنید. این فاصله زمانی باعث نمی شود از مخاطب کمی فاصله بگیرید؟ وقتی آلبوم «پنهان» را منتشر کردیم که اصلاً کنسرت گذاشتن محال بود. آلبوم «سکوت راوی» هم که سال 87 منتشر شد. بعد از کنسرت برج میلاد (که بعد از آن آلبوم «به رنگ شب» منتشر شد) دقیقاً برای همین حرکت مداوم آمده بودم که متأسفانه پنج سال امکان اجرا فراهم شد. اما به محض اینکه آن دوران تمام شد، بلافاصله دو کنسرت (یک چهار سانس و یک دو سانس) برگزار و آلبومم را هم منتشر کردم. برای پاییز هم کنسرت خواهم داشت و دنبال ساخت مجموعه ویدئوکلیپ هایم هستم.   بعد از انتشار آلبوم «به رنگ شب»، طبعاً با نظرات متعددی روبه رو شدید، آنها چه تأثیری در روند تولید آلبوم «مرگ خاموش» داشتند؟ به نظرم آلبوم «به رنگ شب» در دوره خود، جزء بهترین آلبوم ها بود و پروداکشن بسیار قوی داشت اما نمی دانم چرا آن دوره بازتاب آنچنانی در مطبوعات نداشت که باعث شد کمی ماجرای انتشارش کمرنگ شود. اما برعکس در این آلبوم، به قدری فیدبک و نقد وجود داشت که واقعاً تعجب کردم. در مجموع تجربه است و فکر می کنم در آلبوم «مرگ خاموش» به مرز پختگی رسیده ام.   شما جزء اولین چهره های موسیقی پس از انقلاب هستید و سال ها است که هم تدریس می کنید و هم فعالیت موسیقایی دارید. به نظرتان مخاطب همان مخاطب پیگیر و محدود قدیمی است یا فکر می کنید تعداد آنها در عرض این چند سال زیاد شده است؟ یک تعداد از مخاطبان که قدیمی هستند و لطفشان همچنان شامل حال من است. اما هدف من بیشتر نسل جدید بوده که طبیعتاً برای جذب آنها باید موسیقی به روزتری هم تولید کرد. اصولاً وقتی بعد از یک مدت دوباره به این عرصه بازمی گردی و می خواهی خودت را با آن نسل و موسیقی آپدیت کنی، راه خیلی سختی را در پیش داری. تمام سعی من هم این بود که این اتفاق رقم بخورد که خوشبختانه افتاد و آلبوم توانست با نسل جدید هم ارتباط برقرار کند.   اتفاقاً کار سخت تری هم هست چون معمولاً موسیقی پاپ با موسیقی های داخلی رقابت می کند اما سبک موسیقی شما با موسیقی دنیا مقایسه می شود. دقیقاً. توقع مخاطبان امروز بالا است. اگر 15 سال پیش یکی موسیقی کار می کرد یا در خیابان ساز دستش می گرفت، خیلی به چشم می آمد اما الان موسیقی خیلی دم دستی شده و دیگر آن کاریزما را ندارد. برای من بچه های نسل جدیدی که مثلاً ذهنیتشان دریم تیاتر (Dream Theater) و... است و المان هایی در ذهن دارند که اگر یک میلیمتر پایین تر از آن باشد، اصلاً به آن موسیقی گوش نمی کند، مهم بودند. یا اصلاً فارسی خواندن برایشان مسخره است که اصلاً راک فارسی یعنی چه؟! حالا خوشبختانه ما در آلبوم «پنهان» موش آزمایشگاهی شدیم و الان اکثر بچه ها تمایل به فارسی خواندن دارند.   قطعه «به رقص آ» یک حرکت روبه جلو در موسیقی ایران بود  در سال های اخیر خیلی از موزیسین های سبک های مختلف، به سمت موسیقی به اصطلاح تلفیقی رفته اند که سبک راک هم از آن مستثنی نبوده است. چه شد که شما هم تصمیم گرفتید در قطعه آخر آلبوم یعنی «به رقص آ» به این سمت بروید؟ فرهنگ مملکتم همیشه در نگاه من وجود داشته است؛ اینکه از شعر مولانا بهره ببرم، فارسی بخوانم و از فواصل و سازهای شرقی نیز استفاده کنم. وقتی موسیقی راک وسط می آید همه می خواهند پنتاتونیک بخوانند اما من این نگاه را نداشتم. از طرفی هم در آلبوم به «رنگ شب» از سازهای ایرانی مثل دف و تار (که سمپل هم بوده) استفاده کرده ام. «برقص آ» اولین قطعه این آلبوم بود که انتخابش کردم و احساس کردم همین را می خواهم. می خواستم یک خواننده ایرانی سُوری کُرون بخواند و این قطعه در دستگاه ایرانی اجرا شود. واقعاً هم کار سختی بود که یا با سر زمین می خوردی یا نتیجه رضایت بخش می شد؛ مثل آلبوم «پنهان» که اولین بار بود با شعر فارسی خوانده می شد. به نظر من نقطه عطف این آلبوم قطعه «به رقص آ» است؛ یعنی اگر بخواهم بگویم یک حرکت روبه جلو داشته ام، در همین قطعه بوده است. بله، باقی قطعات قوی هستند و تکنیک دارند اما از این لحاظ که نگاه جدیدی دارد و باعث می شود چند نفر دیگر هم به این فکر کنند که پس می شود این فرم هم کار کرد، اتفاق قابل تأملی بود.   این اتفاق شاید تا حدودی در قطعه «آرایش غلیظ» همایون شجریان هم تجربه شد. خیلی با هم فرق دارند و اصلاً در دو سبک کاملاً مختلف ساخته شده اند. سبک «به رقص آ» ترش متال است.   یعنی قطعه «آرایش غلیظ» برای شما جرقه نبود که به سمت تولید این گونه آثار بیایید؟ نه، اصلاً. من ابتدا می خواستم این قطعه را به صورت سینگل ترک منتشر کنم. حتی موقع ضبط هم شک داشتم و به این فکر می کردم که سازبندی ها همین باشد و فقط جواب آواز بگیرم؛ یعنی آخر ریف ها، از آوای کلامی استفاده کنم. علی مومنیان (خواننده قطعه) هم لبه تیغ بود چون به هر حال خواننده های سنتی هم چارچوب های عجیب و غریبی برای خود دارند. علی هم به من لطف کرد و این قطعه را خواند.   حالا نظرتان درباره قطعه «آرایش غلیظ» چیست؟ به نظرم کار بامزه ای بود.   به هر حال در موسیقی سنتی، همان طور هم که خودتان گفتید چهارچوب های خاصی وجود دارد و می توان گفت قطعه «آرایش غلیظ» حرکت جالبی محسوب می شد. چون سنتی خوان ها را هم کمی اذیت کرد. بله حرکت آوانگاردی است و شکستن این مرزبندی ها زیبا بود. یک بحث کلی می خواهم مطرح کنم و آن هم اینکه الان ما در دوره ای زندگی می کنیم که هر کسی یک لاین گیتار الکتریک در کارش بگذارد می گوییم آن موسیقی راک است! اما اصلاً چنین چیزی نیست. گیتار الکتریک فقط یک ساز است اما راک تعریف و فرهنگ مخصوص خودش را دارد. به هر حال آن قطعه هم کار بامزه ای بود؛ من هم صدای همایون شجریان را دوست دارم و هم به خودش و خانواده اش ارادت دارم.     موسیقی پاپ ایران را هم اصلاً گوش نمی کنم. نه اینکه بگویم بد است؛ ژانر من نیست  فکر می کنید موسیقی تلفیقی یک جور باج دادن به مخاطب است؟ یعنی چه؟ یعنی مخاطب را گول می زنیم؟   نه. نمونه های موسیقی تلفیقی در گذشته، آثار قابل تأملی بودند؛ مثل کارهای عباس مهرپویا یا حتی کارهایی که پویا محمودی انجام داد. اما تلفیق الان تبدیل به یک سری آثار بدون تفکر شده که از کنار هم قرار گرفتن آواز ایرانی و سازهای غربی به وجود می آید. اتفاقاً مخاطب هم همین را دوست دارد و به نظر می آید الان موسیقی تلفیقی تبدیل به دستاویزی برای جلب مخاطب شده است. به نظرم می توانیم بگوییم موسیقی تلفیقی مُد شده است. یک دوره یک خواننده پاپ آمد و فرم خاصی را جا انداخت. از آن به بعد همه تهیه کننده ها اولین سوالی که می کردند این بود که آیا می توانی شبیه او بخوانی؟ چون پرفروش بود تبدیل به یک الگو شد. کمااینکه بعضی از خواننده ها هم ادای او را درآورند و الان هم همچنان به مسیرشان ادامه می دهند. از یک جایی گروه «چارتار» آمد و این حرکت فرمیک را انجام داد و توانست مخاطب جذب کند. دوباره نگاه همه به سمت این مُد جذب شد. در تمام دوره ها این موضوع وجود داشته و غیرقابل انکار است. مثل یک دوره که مُد شده بود و روی صداها اوتوتیون می گذاشتند. اما فکر می کنم تمام این اتفاقات زودگذر است و به مرحله ای خواهیم رسید که به یک سبک استخوان دار دست پیدا می کنیم و هر کس در سبک خودش مخاطب خودش را خواهد داشت؛ حتی اگر مخاطبِ کمی باشد.   یعنی این مُد در ساختن قطعه «به رقص آ» برای شما اهمیتی نداشت؟ نه. من فقط می خواستم بگویم که این سبک گسترده است...   به نوعی می خواستید آن را از حالت بومی خارج کنید و به سمت بین المللی شدن ببرید؟ خیلی دوست داشتم اینترنشنال شود. می خواستم کاری کنم که با شنیدن آن فقط بتوان یاد ایران افتاد. موسیقی ایران هم یعنی سازهای سنتی یا دستگاه های آوازی ایرانی. من که خودم نمی توانم آن جنس موسیقی را بخوانم اما احساس کردم اگر بخواهم کاری کنم که بگویند این برای مشرق زمین و کشور ایران است باید چنین قطعه ای تولید کنم چون آن را در هیچ کجای دنیا نمی توان پیدا کرد. نمی دانم موفق شدم یا نه اما خودم از این قطعه خیلی راضی هستم. شاید قطعه «به رقص آ» برای کسانی که موسیقی ایرانی کار می کنند، تلنگری شود تا خود را از آن چهارچوب های بسته خارج کنند. به نظرم خود را محدود به این چهارچوب ها کردن، هنر نیست؛ هنر از جایی آغاز می شود که مرزها را بشکنی و جلو بیایی. در مجوع تلاشم را کرده ام و خودم هم راضی هستم و به نظرم این قطعه یک حرکت روبه جلو در موسیقی ایران بود.   می گویید این مُد روی شما تأثیری نداشت، اما به هر حال وقتی کل جامعه از این موسیقی پر شده است، نمی توان تأثیر آن را نادیده گرفت. خب من اصلاً این موسیقی ها را گوش نمی کنم. موسیقی غیرایرانی را هم گوش نمی دهم. یک سلکشن محبوب از خواننده های قدیمی ایرانی دارم که فقط به آنها گوش می کنم. خارجی ها را گوش نمی کنم چون روی من تأثیر می گذارند و ریف هایی که می سازم، کپی می شوند. البته اینطور نیست که از موسیقی جهان عقب باشم و کاملاً می دانم در دنیا چه خبر است. الان حدود هشت سال است که آنها را فقط گذری گوش می کنم. موسیقی پاپ ایران را هم اصلاً گوش نمی کنم. نه اینکه بگویم بد است؛ نه، ژانر من نیست. از صبح تا شب تدریس می کنم و شب ها هم که به خانه می آیم دلم نمی خواهد هیچ فرکانس موسیقایی به گوشم برسد و ترجیح می دهم مثلاً فیلم مستند یا اصلاً راز بقا ببینم.   اتفاقاتی که روی صحنه های خارج از ایران می افتد، داستان صنعت موسیقی است  شاید کسی که از بیرون نگاه می کند و موسیقی های شما را می شنود، فکر کند این آرامش و دیدن راز بقا به روحیه شما نمی آید. نه بابا، ما هم در همین مملکت زندگی می کنیم. آن ها ادا هستند و یک عده فقط ادای راکر بودن در می آورند.   موافقید که این تصورات اشتباه شاید به دلیل همین شناخت نداشتن و صرفاً قضاوت از روی سبک کاری شما باشد؟ ببینید؛ من به جرأت می گویم که پاک ترین، مظلوم ترین و سربه راه ترین آدم های موسیقی، همین بچه های ژانر ما هستند. بر عکس ظاهرشان که همه فکر می کنند یک سری آدم پریشان هستند. بله، آدم های درون گرایی هم هستند. طبیعتاً یک سری هم می خواهند ادا دربیاورند، اما نمی توانیم همه را در یک طیف بگذاریم. بچه هایی که واقعاً موزیسین هستند و سال ها زحمت کشیده اند، اصلاً چنین رفتارهایی ندارند.   چون نسبت به بقیه ژانرها کمتر دیده می شوند و تریبونی هم ندارند، در نتیجه شناخت مخاطب از آنها فقط مربوط به آن چند قطعه می شود و بر اساس آنها قضاوت می کنند. شما روی صحنه «شو» می بینید؛ آن پرفورمنس و اتفاقاتی که روی صحنه های خارج از ایران می افتد، داستان صنعت موسیقی است. این افراد که در زندگی شخصی این گونه نیستند. بله ممکن است چند گروه بزه کار هم داشته باشیم که رفتارهای احمقانه نشان می دهند اما باور کنید که آنها ادا است. اتفاقاً آنها اصلاً این کاره نیستند؛ یک سری آدم سر خورده اند که شخصیت درونی و کاریزما ندارند و با این آرایش می خواهند بگویند ما هم هستیم.      اول گفت وگو اشاره کردید که آلبوم «مرگ خاموش» انعکاس خیلی خوبی در رسانه ها داشت. فکر می کنم چند سال اخیر هنرمندان زیادی اجازه فعالیت در این ژانر را پیدا کرده اند و کنسرت های زیادی در این سبک برگزار می شود. شما موافق این تعدّد هستید؟ خیلی خوشحالم که فعالان این ژانر زیاد شده اند اما اگر بدون برنامه ریزی و هدف بخواهیم هفته ای چهار کنسرت برگزار کنیم، از آنجایی که مخاطبان این ژانر محدودند، دلزدگی ایجاد می کند. کل بچه های کنسرت برو برای این ژانر، هزار و دویست، سیصد نفر است. همه هم در اینستاگرام هستند و از هم حمایت می کنند. ما اگر علاوه بر آنها، مخاطب های جدیدی جذب نکنیم و فقط قرار باشد در طول سال همین هزار نفر کنسرت بروند، از نظر مالی نمی توانند از پس آن بربیایند (چون اکثراً هم دانشجو هستند). بنابراین اگر ما به تعداد گروه هایی که الان کار می کنند، مخاطب جذب نکنیم، این دلزدگی به وجود می آید، کار همه خراب و سالن ها کم کم خالی می شوند. بچه ها باید کمی هیجاناتشان را کنترل کنند؛ شما در بهترین موقعیت و بهترین فرم موسیقایی، کشش بیشتر از سالی دو کنسرت را در تهران ندارید. حالا این که در هر فصل بخواهید دو تا کنسرت برگزار کنید، باعث می شود خود گروه و این ژانر لطمه بخورد. یک سری کارها که پژوهشی است و اصلاً زشت است روی آن اسم کنسرت گذاشت و برایش پول گرفت. کاور، آن هم کاور درجه 3، آن هم از نوع پژوهشی! باید برای این ها برنامه ریزی شود وگرنه همه مان با هم زمین می خوریم.   که با توجه به شرایط، این جذب مخاطب هم بسیار دشوار است. بله. آثارمان در رادیو و تلویزیون که پخش نمی شود، پس کجا باید آنها را نمایش داد؟ بالاخره من از جنگ خوانده ام، اما برای آنها هم اتفاقی نمی افتد. رادیو و تلویزیون به عنوان یک رسانه ملی اگر هفته ای یکی دو قطعه از کار بچه ها را پخش می کردند، مطمئن باشید مخاطبان چندین برابر می شدند.   امثال من در حالی هنوز دغدغه جنگ دارند که دیگر خیلی ها آن را فراموش کرده اند  جالب است که از جنگ و دفاع مقدس خواندن هم یک بار نبوده و به نوعی انگار دغدغه شما است. اما به آنها هم اشاره ای نمی شود. بله. اصلاً به من می گفتند به تو چه ربطی دارد که درباره دفاع مقدس می خوانی؟! گفتم مگر من از کره مریخ آمده ام؟ من هم ایران بوده ام؛ بچه محلم یا دوست صمیمی ام شهید شده است. من هم بچه همین آب و خاکم.   چرا فکر می کنند شماها چنین دغدغه ای ندارید؟ خیلی جالب است که امثال من در حالی هنوز این دغدغه را دارند که دیگر خیلی ها جنگ را فراموش کرده اند. بچه های ما تظاهر نمی کنند و هر آنچه هستند را نشان می دهند. اسم از سبک های دیگر نمی آورم اما خیلی ها برای حفظ منافع از خلیج فارس و چیزهای دیگر می خوانند در صورتیکه اگر در بطن زندگی آنها بروی، اصلاً در مخیلاتشان هم چنین چیزهایی وجود ندارد. با عوام فریبی مسیرشان را هموار می کنند تا فقط درآمد داشته باشند اما ما اینجوری نیستیم.   حالا اگر یک نفر به شما بگوید در ازای کاری، فلان سفارش را انجام دهید چه؟ نه. من هیچ وقت کار سفارشی نمی کنم. آنچه را که اعتقاد دارم انجام می دهم. مگر کسی به من گفت از جنگ بخوان؟ آدم های متظاهر و حزب باد در جامعه ما زیاد شده و خیلی کارها را انجام می دهند که فقط نانشان در روغن باشد. ما چه خوب، چه بد، ظاهر و باطنمان یکی است. مطمئنم که گذر زمان خودش همه چیز را به خوبی مشخص خواهد کرد.   به آلبوم «مرگ خاموش» برگردیم. ترانه های آلبوم در دوره پنج سال کار نکردن شما سروده شده اند؟ در کل به نظر می رسد در آن ها تلخی و ناامیدی به چشم می آید. قطعه «شب زده» هم به نظر می آید کمی حدیث نفس بود؛ از رنگ شب و دیوار می گوید و به نظر می آید به نوعی بیان کننده این سال های شما بوده است. نگاه تلخی که می گویید ناخواسته در روحیات ما وجود دارد؛ هم عباس روشن زاده که ترانه ها را می گوید و هم من که خیلی اوقات کانسپت ترانه ها را عنوان می کنم. یادم نمی آید که خودخواسته یک قطعه شاد گوش کرده باشم، چون اصلاً آن جنس موسیقی ها را دوست ندارم. این هم نه اعتراض است و نه ناامیدی؛ نقد است. یک سری حقایقی که همه ما آنها رالمس کرده ایم بازگو شده اند. نمی خواهم بگویم همه چیز سیاه است اما به نظرم این هم یک طیف است و خیلی ها درگیر آن هستند. جای این ژانر در موزیک ایران خالی است اما هدفمان ناامید کردن آدم ها نیست و ناخواسته این اتفاق می افتد.   تا حدودی دریافت من این بود که کسی که سال ها زندگی اش را پای موسیقی اش گذاشته، الان می تواند کمی از این شرایط کلافه باشد. برج میلاد، اوج کاری من بود و می توانستم در آن پنج سال، تلافی این سی سال را دربیاورم. به هر حال هر هنرمند یک پیک فعالیت دارد و اگر آن را از دست بدهد، باقی آن می شود تکرار و تکرار. خب مگر چقدر توان داری؟ در جامعه باید همه جور گفتاری وجود داشته باشد. مثلاً نگاه کیارستمی با نگاه کسی که فیلم طنز می سازد فرق می کند دیگر. مثل اینکه به فرهاد بگویی شاد هم بخوان! نمی شود! ایدئولوژی و تفکر او این گونه است. اگر قرار باشد تبدیل به ادا شود، دیگر هنر نیست. هنر یعنی برون ریزی حالا به هر شکل؛ نه اینکه اغراق داشته باشی و فکر کنی هر کاری انجام می دهی ساختارشکنی است. به نظر من هنر از آنجا شروع می شود که به عرف جامعه لطمه نزند.   دو شعر مولوی در آلبوم هم انتخاب خودتان بود؟ نه. این بار علی مومنیان انتخاب کرد. به او گفتم بهترین کارهای مولانا را خوانده ام و دیگر نمی دانم کدام را انتخاب کنم. روزی که «رو سر بنه به بالین» را آورد، گفت این آخرین شعر مولانا است که به پسرش می گوید برو و بزار به درد خودم باشم. اولین قطعه آلبوم «به رنگ شب»، اولین شعر مولانا بود و این قطعه هم آخرین شعر مولانا است.   برای این پرسیدم چه کسی انتخاب کرده چون این دو شعر از مولوی قبلاً با صدای همایون شجریان و محسن چاوشی شنیده شده اند. این هم خودش یک چالش است و نوع نگاه هر کس و درک درونی آنها از اشعار را نشان می دهد. واقعیت این است که من بعداً فهمیدم که «به رقص آ» را آقای چاوشی هم خوانده است. فکر کنم از تلویزیون پخش می شد که آن را شنیدم و برایم این تفاوت نگاه ها خیلی جالب بود. به نظرم کار بامزه ای هم بود.   البته آن قطعه کاور است. بله از یک قطعه افغانی است. برای همین هم بامزه است چون افغان ها ملودی های شیرینی دارند. «برقص آ»ی ما تلخ است، می گوید برقص آ، ولی همه چیز سیاه است؛ چه رقصیدنی؟ حالا وقتی موزیک ویدئوی آن را بسازیم شاید تازه متوجه شوید که ته ذهن من چه بوده؛ قرار است این ویدئو از لحظه تولد یک کودک تا زمانی که استخوان هایش را تحویل مادرش می دهند را به تصویر بکشد. باید حواسمان باشد که مضمون ترانه ها را درست ادا کنیم. هر کسی هم که باشد از برقص آ، معنای زدن و رقصیدن برداشت می کند اما نگاهی که من داشته ام متفاوت است.   قطعات نوستالژیک را گوش می کنم چون من را در گذشته نگه می دارند. وقتی موسیقی قطع می شود و می بینم زمان حال است، ناراحت می شوم  با توجه به صحبت هایمان به نظر می رسد که سلیقه شنیداری جالبی هم دارید. بله من گذشته گرا هستم. هر کاری کنم نمی توانم در آینده باشم. چند وقت پیش دور هم جمع شده بودیم و جوان ترها موسیقی های هارد راک و متال گذاشته بودند و من می گفتم خواهش می کنم صدای آن را کم کنید، سرسام گرفتیم (خنده). چند روز پیش از آموزشگاه برمی گشتیم که یکی از شاگردانم در ماشینم نشست و فکر کرد الان قرار است چه موزیکی پخش شود، اما وقتی یکی از قطعات آرام فرهاد پخش شد، با تعجب گفت استاد این دیگر چیست؟! واقعاً کشش ندارم؛ از سن هفت سالگی تا سی و پنج سالگی آنقدر این موزیک ها را گوش کرده ام که دیگر اشباع شده ام، از یک طرف هم آرامش می خواهم. خیلی دوست دارم در جاده موسیقی گوش کنم؛ آن هم موسیقی آرام. شاید یکی از دلایلی که این نوستالژی ها را گوش می کنم این است که من را در گذشته نگه می دارند. وقتی موسیقی قطع می شود و می بینم زمان حال است، ناراحت می شوم.   پس چه کسانی باید این موسیقی ها و البته آلبوم شما را گوش کنند؟ جوان ترها. نمی خواهم بگویم ما پیر شده ایم، ما هم گوش می کنیم. در همان جمع دوستانه همایون مجدزاده و علی اظهری هم بودند و هر سه می گفتیم توروخدا این موسیقی های دث و بلک متال را قطع کنید (خنده). باید زیبایی شناختی هم وجود داشته باشد و برای همین مثلاً آیرون میدن (Iron Maiden) گوش می کنم.   چه جالب که خودتان از این نوع موسیقی ها می سازید و اجرا هم می کنید اما نمی توانید آنها را گوش کنید. بله. اکثر قدیمی ها اینطوری شده اند. اشباع شده ایم دیگر خودمان را خفه کرده ایم. روزی 12 ساعت تدریس می کنی و دائماً صدای ساز می شنوی، خب وقتی خسته به خانه برمی گردی، دیگر چیزی به اسم صدای گیتار حالت را بد می کند. حالا تمرین و ساخت موسیقی را هم به آن اضافه کنید.   تدریس که خلاقیت هنرمندان را هم از بین می برد و تازه با این حال باز مشخص نیست چند نفر از این شاگردان استعداد و توانایی این را دارند که موفق شوند. تدریس اصلاً ریشه خلاقیت را می خشکاند. ما چاره ای نداریم بالأخره باید زندگی را گذراند؛ کنسرت که سالی یکی، دو بار برگزار می کنی و نصف آن هم هزینه است و آلبوم هم که مجانی است؛ من الان چهارمین آلبومم را منتشر کرده ام، مگر چه چیزی گیرم آمده است؟ این ها آدم را دلسرد و خسته می کند اما باز هم آنقدر عشق اش را داریم و پای اعتقادمان ایستاده ایم که سینه خیز جلو می آییم. ولی واقعاً دیگر کشش مجموعه ندارم، سینگل ترک شاید اما انتشار آلبوم خیلی سخت است.   کنسرت های آلبوم را چه زمانی برگزار می کنید؟ بعد از ماه محرم و صفر. در این فکر هم هستم که چهار پنج قطعه را هم ویدئو کنم و احتمالاً یکی، دو تا از آنها را قبل از کنسرت منتشر کنیم.